روزها گذشت و من بالاخره دیروز آزمون اصلی ایلتس رو دادم.راستش واقعا راضیم از امتحان ولی میگم نکنه از آسونی زیاد گند زده باشم!مثلا من ریدینگ رو 10 مین زودتر تموم کردم. همه برگاشون ریخته بود :))خودمم باورم نمیشد البته. همیشه تو خونه که تست میزدم حتی بیشتراز یه ساعت طول میکشید بعضی وقتا.تحت شرایط امتحان همه چی فرق داره واقعا!!!البته بگم که از رایتینگ راضی نبودم. من تو ماک آخر 7 شدم رایتینگ روولی فکر میکنم واسه این امتحان 6/5 بشم. موضوعشو دوست نداشتم.خلاصه من الان خوشحال ترین آدم رو زمینم.که بالاخره میتونم با خیال راحت استراحت کنم و به بقیه کارام برسم.البته من که آدم بیکار موندن نیستم اصلا :))هنوز امتحانو نداده به استادم گفتم دوست دارم انگلیسی تدریس کنم.اونم خیلی استقبال کرد و گفت میتونی از شعبه ی کودکان شروع کنی.البته قبلش باید با مدیر آموزشگاه صحبت کنه. حالا هرچی خیره.مرحله ی بعدی آماده کردن مدارک و فرستادنشون برای اپلای.ابن وسط فقط نمیدونم چطوری باید توصیه نامه بنویسم.باید یکم سرچ کنم راجبش :(

بهترین خبری که تو چند روز گذشته گرفتم نتیجه ی آزمون ماکم بود.که 7 شدم. واقعا بعد از دیدن نمراتم خستگی سه ماه اخیرم رفت.خیلی این مدت بهم سخت گذشت!باورم نمیشد speaking رو بهم 7/5 داده!! فکر میکردم خیلی گند زدم.بعضیا میگفتن برو همین الان واسه آزمون اصلی ثبت نام کن ولی من اینکارو نکردم.چون reading رو 6 شدم و هنوز نمیتونم تو یه ساعت تمومش کنم :(یکم تو خوندن کُندم. یه آزمون دیگه واسه آخر دی ماه ثبت نام کردم.بعد از اون اگه نتیجه م خوب شد میرم واسه آیلتس اصلی. پنجشنبه یکم دی ۱۴۰۱ | 14:20 | that girl  |  .•. Other .•.

نزدیک بود تمام تلاش های این مدت به فنا بره.فکر کن این همه وقت بذاری, هزینه کنی بعد یهو بگن آیلتس دیگه قرار نیست برگزار شه.واقعا یکی از بدترین شوک های این چندماه اخیرم بود.و خدا رو شکر اون قدر آماده بودم که بتونم واسه بهمن ماه ثبت نام کنم.البته ابن چیزی از بد بودن این اتفاق کم نمیکنه چون فقط من نیستم که.این همه آدم پس چی میشن؟اونایی که آماده نبودن و میخواستن اسفند امتحان بدن پس چی؟یه سری میگن این سیاستشون برای افزایش قیمته.چون اینطوری همه میگن خدارو شکرررر.10 تومن هم باشه اشکال نداره فقط برگزار بشه!!!یه سری دیگه میگن تو امتحان تقلب شده و یه مشکلاتی از این بابت پیش اومده.خلاصه هرچی که باشه روز به روز داریم دلایل بیشتری برای رفتن از این خراب شده پیدا میکنیم.حالا باید دید تو چندماه آینده دیگه قراره چه اتفاقایی بیوفته.البته که این فقط اول ماجراست :)

واقعیتش هر قدمی که به سمت مهاجرت برمیدارم منو بیشتر دو دل میکنه.همش از خودم میپرسم اون دختر شجاعی که چند سال پیش میخواستتک و تنها از ایران بره و استقلال رو تجربه کنه کجاست؟روحیه ی اون دخترو خیلی بیشتر دوست داشتم.خیلی نترس بود. آرزوش بود این مسیر رو تنها بره.چون فکر میکرد اینطوری دیگه هیچ کاری تو دنیا نمیمونه که نتونه انجام بده.الان ولی جاشو یه آدم به شدت محتاط گرفته.این آدم همش با خودش میگه تنها میخوام چیکار کنم؟اگه نتونم درس بخونم و کار کنم چی؟ اگه تنهایی بهم فشار بیاره چی؟اگه اونجا نتونستم خوشحال و خوشبخت بشم چی؟اگه مردمشون با من بد رفتار باشن چی؟هیچ مهاجرتی بدون دردسر نیست. اینو منم میدونم.قرار نیست همه چی گل و بلبل باشه.منم انتظار ندارم اونجا برام فرش قرمز پهن بشه.فقط میترسم همه ی این داستانا خارج از تحملم باشه.میترسم نتونم تحمل کنم و شکست خورده برگردم.اون موقع باید چیکار کنم؟ چطور این همه ضرر رو جبران کنم؟دلم برای اون دختر واقعا تنگ شده.کدوممون داشتیم درست فکر میکردیم و کدوم روحیه به درد مهاجرت میخوره؟